İLK YARDIM? - İncilay KUŞOĞLU

İLK YARDIM?


     Adı üstünde 'ilk yardım.' Kazalarda, yaralanmalarda vs. Bu gibi durumlarda yapılan ilk hareket, ilk uygulama adı. Bu, insan hayatında önemli yer tutar. Hayatının kurtulmasına da sebep olur, engelli kalmasına da sebep olur, hatta ölümüne de sebep olur.

     Acil durumlarda aslında ilk yapacağımız şey sakin olabilmektir, sakinliğimizi koruyabilmektir.

     Bir kaza olmuştur insanlar yardım için koşuşurlar. Yaralılara yardım edelim, kurtaralım amacındadırlar. Aslında amaçlarına da ulaşırlar diyemiyorum. Çünkü yüz kafadan yüz ses çıkar bir taraftan, yaralanmış kişileri karga tulumba çıkarmaya çalışırlar bir taraftan. Ölmeyecekse de öldürürler. Kanaması varsa artırırlar bir taraftan.

Kısacası herkes bir panik, heyecan ve korku halindedir. Bu halleri de fayda yerine zararla sonuçlanır.

     Biz yapımız gereği millet olarak yardım etmeyi çok severiz. Eğer bu yardımı her ne şekilde, her kime yapıyorsak usulünce yapalım. İlk yardım kurallarını öğrenelim. Kurslara gidelim, internetten öğrenelim. İmkân çok. Bu imkânları iyi bir şekilde değerlendirelim.

     Değinmek istediğim bir konu da anne babaların ilk yardım uygulamaları. Mesela çocuğu yere düşen anne ya da baba panikle bağırır çağırır.

-Neden düştün, sakar mısın?

-Dikkatsiz!

-Düz yolda gidemezsin.

-Her işte beceriksizsin. Yürümeyi de beceremiyorsun.

-Seni yalnız bırakamayacak mıyım?

-Allah'ın cezası.

-Senin yüzünden artık rahatımız kalmadı.

     El bebek gül bebek büyüttüğümüz, gözümüzden sakındığımız, helikopter ebeveynlik yaptığımız çocuğumuza o anda öyle bir inme indirdik ki, ömür boyu beyninde yankılanacak bu sözler. Etkisinden kurtulamayacak. Bundan sonra o çocuk zaten saydığınız bütün sıfatları özümseyecektir. Çocuğa bir şey olmasa da çocuk o yüksek ses tonundan korkarak psikolojik dengesizliğe uğrayacaktır. Travma yaşayacaktır. Acısı dörde beşe katlanacaktır. Daha sonraki yıllarda da anne babasının bağırmasından korkan çocuk, acısını içine gömecektir. Ağlayamayacak, ağlayarak rahatlayamayacaktır. Evde en ufak bir olay yaşansa kendini sorumlu ve suçlu hissedecektir.

     Ve çocuk büyüdükçe anne baba arasında uçurum büyüyecek. Söz dinlemeyecek. Her şeyde ya ağlayacak ya da duymazlıktan gelecek. Bir şekilde intikam alacak. Nasıl olsa ben buyum, diyerek olumsuz davranışlarla yüklü bir çocuk, bir genç olacak. Tek bir düşmesinde bu kadar da olmaz, diyebilirsiniz. Ancak farkında olmadan bardak kırılsa bile bağırırız. Eline bir şey oldu mu, diye sormayız. Elini veya herhangi bir yerini kesti diyelim. Söylene söylene yarasını sarmaya çalışırız. Kardeşine bir şey olsa bağırırız. Kısacası bitmeyen bir yargılama, sorgulama, suçlama içinde çocuğumuza ilk yardımları uygularız. Arkasından bir pişmanlık duyar ve kendimizi affettirmek için oyuncaklar, hediyeler alırız. İçimizi rahatlatmaya çalışırız.

     Sevgili anne babalar, sizlere bu durumlarda bağırmak, yırtınmak yerine soruna çözüm bulsanız desem, kabul eder misiniz? Sakince acısına ortak olsanız, ilk önemli müdahale neyse onu yapsanız nasıl olur? Çocuğunuz ailesinden korkmasa, sevgisi günden güne artsa iyi olmaz mı? Korkulacak değil de her zaman güvende olduğunu bildiği, sevgi dolu bir ailesinin varlığından mutlu olsa...

    Anne ve babasının kalbi, çocuğun yaşam okulundaki sınıfıdır.

(Henry Beecher)

    Günün sonunda, bir çocuğun başarısının en büyük anahtarı, ebeveynlerin olumlu katılımıdır.

(Jane D. Hull)

                                

kusogluincilay@gmail.com

YAZIYI PAYLAŞ!

İlk Yorum Yazan Sen Ol!

YAZARIN SON 5 YAZISI
09Eyl

HORMONLAR

29Ağs

İLK YARDIM?

18Ağs

Hayatı Sevmek

10Ağs

ELVEDA

22Tem

BİRİKİM

saniye sonra kapatılacak. REKLAMI GEÇ
uğur soğutma aş